داشته و دربارهء او و برادرش فرموده است : ( 1 ) حسن و حسين ( ع ) هر دو بر امت من امامند اگر به مصلحتى بنشينند يا بضرورتى برخيزند ) . امير المؤمنين هم او را پس از خويش به احراز مقام خلافت معرفى كرد و پس از ضربت پسر ملجم كه بشهادتش انجاميد حسن ( ع ) را در وصيت خود به امامت منصوب كرد . مسلمانان هم بنابراين وصيت ، پس از شهادت امير المؤمنين بجانب حسن ( ع ) هجوم آوردند و در صبح روز بيست و يكم ماه رمضان سال چهلم هجرت در مسجد كوفه به بيعتش شتافتند . حسن ( ع ) در ميانهء گروهى از باقيماندگان شايستهء مهاجرين و انصار به مسجد آمد و بر منبر سخن بالا رفت و پس از ستايش و سپاس پروردگار بذكر فضائل رهبر فقيد عدالت و شهيد بزرگ انسانيت امير المؤمنين عليه السلام پرداخت و برخى امتيازات آن حضرت را برشمرد و سپس فرمود ( ديشب مردى از اين جهان رخت بربست كه نه از پيشينيان و نه از آيندگان كسى در شايسته كارى به او نميرسد ، او به همراه پيامبر خدا در راه خدا جهاد و از جان پيامبر نگهبانى مىكرد . پيغمبر هميشه پرچم مجاهدين اسلامى را به او مىسپرد و فرشتگان به همراهش بودند و هرگز از پهنه نبرد ، جز با پيروزى بازنمىگشت و خداوند پيروزى مسلمين را بدست او تحقق مىبخشيد . او در شبى به ملكوت اعلى پر كشيد كه عيسى هم در همان شب به آسمان رفت و يوشع بن نون وصى موسى نيز در همين شب چشم از جهان فرو بست . پدرم در حال مرگ چيزى از پولهاى زرد و سفيد از خود باقى نگذاشت مگر هفتصد درم از باقيماندهء بخششهايش كه ميخواست با آن